Όπως αναπνοή στο τελείωμα της

Σε έναν τόπο αλλόκοτο, στον οποίο έχει επέλθει μια τρομερή καταστροφή, σαν σε δαντικό τοπίο, και σύντομα θα έρθει το τέλος, σε έναν τόπο πραγματικό στον οποίο τα αδιέξοδα της πραγματικότητας υπερμεγεθύνονται, εκεί ένας άνδρας ονειροβατεί ανάμεσα στη φαντασία και στην πραγματικότητα… Μοναδικά αντικείμενα, μερικές σκάλες· μοναδικά πλάσματα, κάποια (γυναικεία;) σώματα τα οποία έχουν υποστεί μεγάλη ψυχοσωματική φθορά και αγωνίζονται μάταια να βρουν διέξοδο. Κάποιες στιγμές του ονείρου μοιάζουν με κακής αισθητικής φαρσοκωμωδία. Το έργο είναι εμπνευσμένο από το έργο του Samuel Beckett Le Depeupleur [Αυτοί που έχουν χαθεί] σε μετάφραση του Θωμά Συμεωνίδη.

Σύλληψη/Χορογραφία/Σκηνοθεσία: Μαρία Γοργία, Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης, Αποσπάσματα από το έργο του Samuel Beckett Le Depeupleur σε μετάφραση του Θωμά Συμεωνίδη “Αυτοί που έχουν χαθεί, Κείμενα: Μαρία Γοργία με τη δημιουργική συμμετοχή του Αλέξανδρου Βαρδαξόγλου, Μουσική: Μανώλης Μανουσάκης, Ludwig van Beethoven Sonata Moonlight, Σκηνικά-κοστούμια: Μαρία Γοργία,Κατασκευή μάσκας: Απόστολος Καρακατσάνης, Βοηθός παραγωγής: Στέλλα Ατζέμη, Επικοινωνία τύπου: Μαρία Κωνσταντοπούλου, Πρωταγωνιστεί ο Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Ερμηνεύουν: Φοίβη Αλεξιάδη, Δίρφυ Γιατζουζάκη, Μυρσίνη Πετρούτσου. Φωτογραφίες: Αγγελική Σβορώνου, Βαγγέλης Αγγελάκης, Παναγιώτης Λάμπρου, Γιώργος Μαρινάκης.

Βασίλισσα χωρίς φτερά

Παράσταση Χώρος Αμάλγαμα, Αθήνα 2022, με τη στήριξη του ΥΠΠΟ.

Οι άλλοι είναι συμπονετικοί
Σε ζεσταίνουν όταν κρυώνεις
Σαν κεραμίδια πάνω σε άλλα κεραμίδια
Η θέρμη μικρών κορμιών
Απέναντι σε ένα ψύχος δίχως πέρατα ή απαρχή.

Νικήτας Σινιόσογλου.

Έχοντας παρακολουθήσει πρόσφατα μαθήματα Μελισσοκομίας, η χορογράφος Μαρία Γοργία εμπνέεται από την κοινωνία των μελισσών. Αναζητώντας το αβίαστο μαζί, εκείνο το οποίο ερμηνεύουμε ως a priori υπάρχον συχνά στη Φύση, “να είμαστε μαζί χωρίς σκέψη, χωρίς πόνο” όπως λέει και ο χαρισματικός συγγραφέας Νικήτας Σινιόσογλου, η χορογράφος εκφράζει την αγωνιώδη της επιθυμία για μια ανθρώπινη κοινωνία στην οποία η έγνοια του Άλλου δεν θα καθορίζεται ούτε από χριστιανικές έννοιες της αρετής και της φιλευσπλαχνίας, ούτε από όποιες ποιότητες πειθαρχίας, φόβου, συμφέροντος ή υπακοής.
Στη σύνθετη και καλά οργανωμένη κοινωνία των μελισσών, οι άνθρωποι συχνά αναγνωρίζουν μια σοφία του «συν-υπάρχειν», όπου το πλήθος (λαός) των εργατριών μελισσών ενωμένο αποφασίζει και διοικεί ολόκληρη την αποικία, ακόμα και τη βασίλισσα, ένα ον που εδώ εκπροσωπεί τη γέννηση-ζωή, την αγάπη, την ένωση και ψυχική ηρεμία του συνόλου. Το σώμα έχει επίσης ιδιαίτερη σημασία μεταξύ των μελισσών. Οι εργάτριες φροντίζουν τη βασίλισσα συνεχώς καθώς εκείνη γεννά, με αγγίγματα, ταΐσματα, χαϊδέματα, ακόμα και φιλιά. Τα σώματα του σμήνους διαμορφώνουν τη θερμοκρασία μέσα σε ένα μελίσσι, πλησιάζοντας ή απομακρυνόμενα το ένα από το άλλο. Το μελίσσι είναι πάντα ενωμένο και λειτουργεί ως ένα όλον!
Να μη χειρίζεσαι τα πράγματα αλλά να ρέεις μαζί τους. Να μην πράττεις τίποτα, αλλά να σε καταλαμβάνουν όλα, ο χώρος, οι άλλοι, ο εαυτός μέσα σου που μοιάζει ναρκωμένος
Νικήτας Σινιόσογλου.
Με το νέο έργο Βασίλισσα χωρίς φτερά η χορογράφος Μαρία Γοργία και το Αμάλγαμα συνεχίζουν την έρευνα του «ολιστικού» μοντέλου έκφρασης, δηλαδή της σύνθεση κίνησης-λόγου-αντικειμένου-φωνής. Οι performers ερμηνεύουν δημιουργικά με την κίνηση, τον λόγο και το τραγούδι, εμπνεόμενες/οι από τις λεπτεπίλεπτες κινητικές, ηχητικές, επικοινωνιακές συμπεριφορές του μελισσιού. Στην πολύπλοκη αυτή σύνθεση η χορογράφος προτάσσει κάθε τόσο αντιστικτικές εικόνες, δηλαδή εικόνες της σημερινής χαοτικής ανθρώπινης συνύπαρξης, όπως για παράδειγμα εικόνες του ανθρώπινου “μαζί” στην Οικογένεια, στην Εργασία, στη Δημόσια ζωή, στη Βουλή και άλλες. 
Το κύριο μέρος των κειμένων έχει δημιουργηθεί για το συγκεκριμένο έργο από τον βραβευμένο συγγραφέα Νικήτα Σινιόσογλου.

Σύλληψη/Χορογραφία/Σκηνοθεσία/Δραματουργία: Μαρία Γοργία, Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης, Σκηνικά και Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης, Πρωτότυπο κείμενο: Νικήτας Σινιόσογλου, Πεζά κείμενα: Μαρία Γοργία και η ομάδα, Μουσική: Mahler Adagietto Συμφωνία 5, Brahms Piano Concerto No1, Mozart Eine Kleine Nachtmusik, Μουσική Επιμέλεια: Μαρία Γοργία και Σταύρος Αποστολάτος, Ερμηνεύουν: Θέμις Ανδρεουλάκη, Αλέξανδρος Ζαρμακούπης, Αριάννα Ζαρμακούπη, Ζωή Μαστροθεοδώρου, Μυρσίνη Πετρούτσου, Υποκριτική λόγου: Αγγελική Καρυστινού, Βοηθός Παραγωγής: Μαριαλένα Στεφανίδη, Επικοινωνία Τύπου: Μαρία Κωνσταντοπούλου, Φωτογραφίες: Αγγελική Σβορώνου, Βαγγέλης Αγγελάκης, Γιώργος Μαρινάκης.

Το Ψέμα

Παράσταση Χώρος Αμάλγαμα, Αθήνα 2021, με τη στήριξη του ΥΠΠΟ.

Με το νέο έργο “το ψέμα” η χορογράφος Μαρία Γοργία με όχημα το Αμάλγαμα συνεχίζει την έρευνα της εξελίσσοντας το «ολιστικό» μοντέλο έκφρασης, δηλαδή τη σύνθεση κίνησης-λόγου-αντικειμένου.Στο έργο “το ψέμα” το σώμα παρουσιάζει έναν συνεχή αυτοπεριορισμό, και σε αρκετές σκηνές ένα επίμονο στυλιζάρισμα, μια φτωχοποίηση καθώς και έναν στείρο καθωσπρεπισμό στην προσπάθεια του να κρύψει την αλήθεια, ή να υποδυθεί κάτι… Οι performers μεταμορφώνονται κάθε τόσο σε ανθρωποειδή- ρομπότ με μηχανιστικές συμπεριφορές οι οποίες έχουν προκύψει από την σφοδρή επιρροή των κοινωνικών στερεοτύπων. Κανείς ουσιαστικά δεν επικοινωνεί με κανέναν, ακόμα και στις συναντήσεις της ομαδικής ή ατομικής ψυχοθεραπείας.Οι μόνες αληθινές εκφράσεις είναι εκείνες της αρρώστιας και ανημπόριας, του θανάτου, της γέννησης, του αφελούς έρωτα, της μοναξιάς και του ναρκισσισμού.Η πραγματική πρόθεση βέβαια αχνοφαίνεται μέσα από τις “χαραμάδες” του σώματος και τότε δημιουργείται κάποιου είδους αντίστιξη, μια αντίφαση ή ασυνέχεια μεταξύ του φαίνεσθαι και του είναι, η οποία αναδεικνύει και τη βαθύτερη συναισθηματική έκφραση του ψέματος στους κυριότερους τομείς της ζωής (διαπροσωπικές και επαγγελματικές σχέσεις, κοινωνική ζωή κτλ.). Στο νέο έργο “το ψέμα” η έννοια του ψέματος ερευνάται σε ένα εύρος σχέσεων καθώς και στη δημόσια σφαίρα, στην πολιτική, στη ενημέρωση (ΜΜΕ κτλ). Η χορογράφος αποτολμά την άμεση αναφορά της στη σημερινή πραγματικότητα, όπου η “ασθένεια” του Ψέματος φαίνεται να έχει πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις στις κοινωνίες του δυτικού κόσμου, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να μην εμπιστεύονται πλέον σχεδόν κανέναν, και η επικοινωνία να έχει σε μεγάλο βαθμό ουσιαστικά χαθεί.Όπως συμπεραίνει ο γνωστός ψυχολόγος Robert Feldman, οι άνθρωποι ψεύδονται και μάλιστα συστηματικά, γιατί αυτό διευκολύνει τη συμβίωση τους με τους άλλους. Το ψεύδος τους φέρνει σε μια θέση ισχύος, διευκολύνοντας τους να πετυχαίνουν τους σκοπούς τους με λιγότερο κόστος και σε λιγότερο χρόνο από ό,τι αν έλεγαν την αλήθεια.Το σώμα όμως και οι ασυνείδητες κινήσεις του, μοιάζουν κάποιες φορές να σχολιάζουν τον «ψεύτη» την ώρα ακριβώς που «ερμηνεύει» ένα ψέμα…Και εν τέλη η “αλήθεια” βρίσκεται μοναχά στο σώμα.

Σύλληψη/Χορογραφία/Σκηνοθεσία/Σκηνογραφία/Δραματουργία: Μαρία Γοργία, Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης, Σκηνικά και Κοστούμια: Γιώργος Λιτζέρης, Κείμενα: Μαρία Γοργία και ερμηνευτές, Μουσική Επιμέλεια: Σταύρος Αποστολάτος, Ερμηνεύουν: Θέμις Ανδρεουλάκη, Μαρία Γοργία, Αριάννα Ζαρμακούπη, Γιάννης Σταυρόπουλος, Υποκριτική λόγου: Αγγελική Καρυστινού, Βοηθός Παραγωγής: Βαγγέλης Βογιατζής, Βοηθός Σκηνογράφου: Ανθή Παρασκευή Βελουδογιάννη, Επικοινωνία Τύπου: Μαρία Κωνσταντοπούλου, Φωτογραφίες: Έλενα Κανάκη, Αγγελική Σβορώνου.

Ο αναβάτης και ο Ελέφαντας

Παράσταση Milano “The Naked Theater” Festival of Teresa Pomodoro 2021, Χώρος Αμάλγαμα Αθήνα 2021, παραγωγή Αμάλγαμα.

Ποια η σχέση του αναβάτη ενός ελέφαντα με τον  ελέφαντα; Του Υπερανθρώπου του Νίτσε με τον άνθρωπο; Του γονιού με το παιδί του;Του εκπαιδευτή με το εκπαιδευόμενο ζώο (ή άνθρωπο); Συνεχίζοντας στην ίδια πορεία και με τα άλλα έργα της σχετικά με τη σχεσιακή αναζήτηση, η χορογράφος ανατρέχει κατά κύριο λόγο στα εργαλεία σύγχρονων υπαρξιακών θεωριών, αλλά και ψυχολογικών θεωριών του 20ου και 21ου αιώνα. Αποσπάσματα από το μοναδικό, εξαιρετικά δυναμικό, ποιητικό αλλά και φιλοσοφικό κείμενο του Νίτσε, «έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα», έχουν επιλεγεί και διατρέχουν το έργο αντιπαρατιθόμενα με κινητικές εικόνες. Η κύρια επιρροή προέρχεται από το βιβλίο του βραβευμένου ψυχολόγου Τζόναθαν Χάϊντ, «Η υπόθεση της ευτυχίας». “Ο ανθρώπινος νους, σύμφωνα με τον Χάιντ είναι διαιρεμένος.* Μπορεί να παρομοιαστεί με έναν ελέφαντα και τον αναβάτη του. Ο αναβάτης αποτελεί το συνειδητό μέρος του νου, αυτό που ερμηνεύει και συλλογίζεται, αλλά μπορεί να ασκεί μονάχα περιορισμένο έλεγχο σε ό,τι κάνει ο ελέφαντας… Ο ελέφαντας περιλαμβάνει όλο το υπόλοιπο σύστημα: ενδόμυχα αισθήματα, ενστικτώδεις αντιδράσεις, συναισθήματα και διαισθήσεις, το ασυνείδητο… Η εικόνα ενός αναβάτη πάνω σε έναν ελέφαντα είναι μια μεταφορά που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας ενδεικτική της αδυναμίας του έλλογου νου να δαμάσει ή να καθοδηγήσει το μεγάλο αυτό ζώο, στην περίπτωση (αρκετά συχνή) που οι δύο αυτές διαφορετικές νοημοσύνες δεν συνεργάζονται σωστά.” «Η ευτυχία πηγάζει από το ανάμεσα» μας λέει ο Χάϊντ και όχι μόνο από μέσα μας, όπως συμπέραναν ο Βούδας και ο Επίκτητος.Σύμφωνα με μια απόπειρα ερμηνείας και ανάλυσης του Ζαρατούστρα του Νίτσε, ο άνθρωπος που στοχεύει στον Υπεράνθρωπο, θεωρεί ότι πρέπει να αυτοϋπερνικηθεί, ώστε να καταλήξει να δαμάσει τον άνθρωπο-ελέφαντα.*απόσπασμα από το βιβλίο «Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ».

Σύλληψη-Ιδέα/Χορογραφία/Σκηνοθεσία/Σκηνογραφία/Δραματουργία: Μαρία Γοργία, Ερμηνεύουν:Θέμις Ανδρεουλάκη, Βασιλική Μακρή, Μαρτίνα Κώστα Ντιάνκοβα, Μαρία Ανεζάκη, Παύλος Λαουτάρης. Κείμενα: «Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα» του Φρίντριχ Νίτσε, Άλλα Κείμενα: Μαρία Γοργία και ερμηνευτές, Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης, Μουσική: Βαλκυρίες του Ρίχαρντ Βάγκνερ, Kiss του Pince και Strangers in the Night του Φρανκ Σινάτρα. Μουσική επιμέλεια: Μαρία Γοργία, Σταύρος Αποστολάτος, Υποκριτική λόγου: Αγγελική Καρυστινού, Βοηθός χορογράφου: Έφη Τζερεμέ, Βοηθοί έργου: Έφη Τζερεμέ και Μαρία Ιατρού, Υπεύθυνη Τύπου & Επικοινωνίας: Μαρία Κωνσταντοπούλου, Φωτογραφίες: Αγγελική Σβορώνου, Βαγγέλης Αγγελάκης, Γιώργος Μαρινάκης.

Κι αν καταβροχθίζαμε ο ένας τον άλλον;

Τι λέει ο καθρέφτης σας.Είναι πάντα ο άλλος που κοιτάει από μέσα. Αυτόν τον άλλον ψάχνουμε όταν σκάβουμε στα ξένα κορμιά, πέρα από τους εαυτούς μας. Μπορεί να μην υπάρχει ούτε ο ένας ούτε ο άλλος, μόνο το τίποτε στην ψυχή μας που κρώζει για τροφή.
Χάινερ Μύλλερ.
Τη στιγμή αυτή που η εικόνα του άλλου έρχεται για πρώτη φορά να με σαγηνεύσει, δε διαφέρω σε τίποτε από τη θαυμαστή Κότα του ιησουίτη Αθανασίου Κίρχερ.
Ρολάν Μπαρτ.
Πώς θα μπορούσαν να συνδυαστούν το πολύ δυνατό και καυστικό «Κουαρτέτο» του Χάινερ Μύλλερ, το μοναδικής σημειολογικής αξίας «Αποσπάσματα του Ερωτικού Λόγου» του Ρολάν Μπαρτ, η καθηλωτική και πλέον ερωτική-οργασμική μουσική του Βάγκνερ από το έργο «Τριστάνος και Ιζόλδη, ένα από τα πιο ερωτικά ποιήματα, ο «Σάρκινος Λόγος» του Γιάννη Ρίτσου, και τα κείμενα που αναφέρονται σε σκηνές καθημερινότητας του ζευγαριού, εμπνευσμένα κυρίως από προσωπικά βιώματα της χορογράφου, αλλά ταυτόχρονα αναφορικά στις παθογένειες της δυτικής νεωτερικής κοινωνίας; Πώς ο Χώρος Αμάλγαμα στη Μενάνδρου 47, μπορεί να μεταμορφωθεί, χωρίς κανένα θεατρικό σκηνικό, αλλά χρησιμοποιώντας τα αρχιτεκτονικά-σημειολογικά στοιχεία του χώρου, ή και απλά αντικείμενά του,(όπως οι καρέκλες των θεατών),στις διάφορες εικονοποιίες του έργου: Δικαστήριο, Πλοίο, Μπουρδέλο (με άνδρες πόρνους), Σπίτι και άλλους χώρους; Η φυσιολογία και ψυχολογία του Έρωτα, η πάλη των φύλων, η πλεονεξία του εγωκεντρικά θρεμμένου ατόμου, (προϊόν της νεοφιλελεύθερης κοινωνίας αλλά και της σχέσης του με τη μητέρα-τροφό κτλ),το οποίο ασυνείδητα ή συνειδητά επιδιώκει διαρκώς να επικρατήσει, να καταδυναστεύσει, να εξουσιάσει το ερωτικό του αντικείμενο,η σχέση θύτη-θύματος, η εξαρτητική σχέση που δεν είναι παρά το προϊόν των αρχαϊκών σχέσεων του ατόμου, το αδιέξοδο των σχέσεων, ο Έρωτας ως μορφή ύπνωσης, και από την άλλη πλευρά, το πάθος και η ρομαντική αντίληψη που έχουμε για τον Έρωτα στη Δύση ακόμα και στα χρόνια της νεωτερικότητας, όλα τα παραπάνω εμπεριέχονται μέσα στον ίδιο δραματουργικό καμβά του έργου. Ο «Τριστάνος και Ιζόλδη» του Ρίχαρντ Βάγκνερ (ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Ρομαντισμού),έχει επιλεγεί ως ένα από τα πλέον ερωτικά έργα στην ιστορία της δυτικής μουσικής. Συγκεκριμένα σημεία και άριες διατρέχουν το έργο, εκ των οποίων το Prelude και το Liebestod ερμηνεύονται ζωντανά από τη Νάνσυ Παπακωνσταντίνου.

Σύλληψη-Ιδέα/Χορογραφία/Σκηνοθεσία/Σκηνογραφία/Δραματουργία: Μαρία Γοργία, Βασικά Κείμενα: «Κουαρτέτο» του Χάινερ Μύλλερ και «Αποσπάσματα του Ερωτικού Λόγου» του Ρολάν Μπαρτ, Ποίημα: Σάρκινος Λόγος του Γιάννη Ρίτσου, Άλλα Κείμενα: Μαρία Γοργία, Μουσική: Επιλεγμένα μέρη από το έργο Τριστάνος και Ιζόλδη του Ρίχαρντ Βάγκνερ, Οπερατική Φωνή: Νάνσυ Παπακωνσταντίνου, Ερμηνεύουν: Μαρκέλλα Μανωλιάδη, Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Νάνσυ Παπακωνσταντίνου, Γιάννης Σταυρόπουλος, Μαρία Γοργία, Υποκριτική λόγου: Αγγελική Καρυστινού, Σκηνικά/Κοστούμια: Μαρία Αλεκτορίδου, Σύμβουλος Δραματουργίας: Μιράντα Βατικιώτη, Επικοινωνία Τύπου: Μαρία Κωνσταντοπούλου, Φωτογραφίες: Αγγελική Σβορώνου, Γιώργης Νουκάκης, Βαγγέλης Αγγελάκης, Έλενα Κανάκη, Γιώργος Μαρινάκης.

Από τι υποφέρετε; Από Ύπαρξη

Παράσταση, Χώρος Αμάλγαμα 2018, Αθήνα, Συνεργείο Λεμεσός 2018, με τη στήριξη του ΥΠΠΟ.

Το νέο έργο της Μαρίας Γοργία και της ομάδας Αμάλγαμα πραγματεύεται το διαιώνιο ζήτημα της μη αποδοχής του Θανάτου, της φθοράς του σώματος αλλά και της ουσιαστικής σύνδεσης και «κυκλικής» σχέσης μεταξύ Ζωής και Θανάτου. Η ποίηση και κυρίως η προσωπικότητα του πολύ σημαντικού ποιητή Νίκου Καρούζου αποτελούν την κύρια πηγή έμπνευσης της χορογράφου καθώς παντρεύονται και αναζωπυρώνουν τις δικές τις αγωνίες σε ό,τι αφορά την φθαρτότητα του σώματος, καθώς και τα αναπάντητα και βασανιστικά ερωτήματα περί Θανάτου και Ύπαρξης. Με επιλογές από τα λεγόμενά του στις συνεντεύξεις που κατά καιρούς έδινε, («Συνεντεύξεις του Νίκου Καρούζου», εκδόσεις Ίκαρος) αλλά και από το ποιητικό του έργο, η χορογράφος στοχεύει να αναδείξει τη φυσιογνωμία ενός σπάνιου ανθρώπου που δε λύγισε, δεν πήγε με τα νερά κανενός συστήματος, και έφυγε χωρίς την αναγνώριση που του άξιζε από την πολιτεία.

Ο χώρος του Αμάλγαμα στη Μενάνδρου παραπέμπει σε κάποιες σκηνές σε πισίνα. Ενώ η θάλασσα είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο στην ποίηση του Καρούζου, εδώ επιλέγεται το εμφιαλωμένο σε μπουκάλια νερό, δημιουργώντας αντιφάσεις και συμβολισμούς, αλλά και ομόφωνα νοήματα με κάποια από τα λεγόμενα του ποιητή: « Σας θέλω λιγάκι τρελούς, να ξεφεύγετε από κείνα τα εμφιαλωμένα νοήματα της φιλοσοφικής διαλεκτικής, να ξεφεύγετε. Η ζωή δε θέλει πώμα». Οι θεατές καλούνται και σε αυτό το έργο να «συνωμοτήσουν» με τους performers ακολουθώντας τις οδηγίες τους, που σε κάποιες σκηνές τους ζητούν να ακολουθήσουν τη διαδικασία προσέλευσης στο χώρο αυτού του ξεχωριστού θερέτρου-ναού. Στο έργο πρωταγωνιστεί η νεώτατη, δυναμική Δάφνη Σταθάτου, ως το σώμα της ψυχής του Καρούζου, θα μπορούσε να πει κανείς, το νεανικό, φλογερό σώμα που παλεύει με «την παγίδα της ύπαρξης»*…Ο άνθρωπος με τις έντονες αντιφάσεις, ο Νίκος Καρούζος, είναι στα μάτια της χορογράφου, ένα φλογερό, ταλαιπωρημένο παιδί. Οι δύο ακόμα Καρούζοι του έργου, η υψίφωνος Λητώ Μεσσήνη που τραγουδά, παίζει και κινείται, καθώς και η ίδια η χορογράφος, δεν πλαισιώνουν απλά την πρωταγωνίστρια, αλλά δημιουργούν ένα δραματουργικό όλον και ένα παιχνίδι ανάμεσα στο σώμα, το λόγο, την οπερατική φωνή και το αντικείμενο.Η επιλογή του φύλου της Γυναίκας δεν είναι βέβαια καθόλου τυχαία. Για άλλη μια φορά η χορογράφος ασχολείται με το έμφυλο ζήτημα, έχοντας γυναίκες να παίζουν και να μιλάνε τον «ανδρικό» λόγο του ποιητή, και συχνά «ανδρικά» λόγια σε αρκετές σκηνές. Στις επιλεγμένες άριες από το συγκεκριμένο έργο του Μπαχ (Κατά Ματθαίου Πάθη) έχουν προσαρμοστεί μέρη από ποιήματα του Καρούζου από την ίδια τη χορογράφο. Τέλος, σε κάποιες σκηνές, εμφανίζονται (όπως και στο προηγούμενο έργο της χορογράφου, «το Μονόπετρο του Πύργου») ερασιτέχνες περφόρμερς, έτσι ώστε να υπάρξει το στοιχείο του ακατέργαστου και αφτιασίδωτου ρεαλισμού, και να συγχέεται το πραγματικό με το παραστασιακό-αναπαραστατικό.

Σύλληψη/Χορογραφία/Σκηνοθεσία: Μαρία Γοργία, Ερμηνεύουν: η Δάφνη Σταθάτου, η υψίφωνος Λητώ Μεσσήνη και η Μαρία Γοργία, Κείμενα από συνεντεύξεις και Ποιήματα του Νίκου Καρούζου, Επιλογή κειμένων-προσαρμογή ποιημάτων στα λυρικά τραγούδια και κείμενα: Μαρία Γοργία, Δραματουργική Επιμέλεια: Μιράντα Βατικιώτη, Υποκριτική Λόγου: Αγγελική Καρυστινού, Κοστούμια και Σκηνογραφική επιμέλεια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης, Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης, Μουσική: Κατά Ματθαίου Πάθη, Σεμπάστιαν Μπαχ, Συμμετέχουν: Στέλλα Ατζέμη, Μαρίνα Μπάμπαλη, Ηρώ Τσαρνά και άλλοι, Φωτογραφίες: Αγγελική Σβορώνου, Βαγγέλης Αγγελάκης ,Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης.

Το μονόπετρο του Πύργου

Το νέο έργο, με τίτλο «το Μονόπετρο του Πύργου» κάνει ένα βήμα προς τα πίσω (σε σχέση με τον ανήλικο-ενήλικα του Νηπιαγωγείου), προς την Οικογένεια και τη βαθύτερη αγωνία του ανθρώπου να ανήκει «κάπου» και όχι τόσο να είναι «κάποιος». Καθώς η Πυρηνική Οικογένεια, (και ακόμα περισσότερο η ελληνική οικογένεια) εκπαιδεύει διεξοδικά τα άτομα ώστε να μην αναπτύξουν την κυριότητα του Εαυτού τους και να «ζήσουν προσκολλημένα, έτσι ώστε να προσαρτούν κομμάτια άλλων ανθρώπων στον Εαυτό και ύστερα να αγνοούν τη διαφορά ανάμεσα στην ετερότητα στον εαυτό τους και στην ταυτο-ομοιότητα του εαυτού τους» (Ντέιβιντ Κούπερ, «Ο θάνατος της οικογένειας»), η ανάγκη να ανήκουμε κάπου και η αίσθηση της μη πληρότητας του Εαυτού μεγεθύνεται! Οι διαπροσωπικές σχέσεις και οι «έρωτες» εκκινούν πολύ συχνά κυρίως από αυτή την αίσθηση ότι είμαστε ανίκανοι να ζήσουμε μόνοι, αλλά και «προβληματικοί» (κυρίως οι γυναίκες, που ακόμα και σήμερα στα κρυφά χαρακτηρίζονται «γεροντοκόρες») αν ζούμε, ακόμα και για ένα διάστημα, μόνοι. Μέσα από τη συγκεκριμένη οικογενειακή δομή, αντί το άτομο να ανακαλύπτει και να αναπτύσσει μια ευέλικτη διαλεκτική ανάμεσα στο «είμαι μόνος» και στο «είμαι μόνος με τον άλλον», κτίζεται από πολύ νωρίς το «για να είσαι καλά –ή για να θεωρείσαι ότι είσαι καλά–, πρέπει να είσαι με κάποιον». Με κεντρική επιρροή και έμπνευση τον «Πύργο» του Κάφκα και τον (ακραίο ίσως) Ντέιβιντ Κούπερ και το βιβλίο του «Ο θάνατος της Οικογένειας», το «Μονόπετρο του Πύργου» περνάει από το προσωπικό στο συλλογικό-πολιτικό, από το έμφυλο στο βαθύτερα υπαρξιακό, από τη σουρεαλιστική σχεδόν αφήγηση του έργου του Κάφκα στο ρεαλισμό του σήμερα. Όπως η Χωρομέτρης του Πύργου έχει προσληφθεί από την Κλαμ (τα φύλα έχουν αντιστραφεί σε σχέση με το έργο του Κάφκα), και όλη η αγωνία της είναι να ανήκει στον Πύργο, έτσι και στο Σήμερα η αγωνία του ατόμου δεν είναι να αναπτύσσει την αίσθηση του ποιος είναι, αλλά να αναλάβει έναν συγκεκριμένο ρόλο (σύζυγος, πατέρας, μάνα κτλ.), να ανήκει κάπου, να βρει ένα σύντροφο, να παντρευτεί, να αποκτήσει έτσι ταυτότητα!

Τα κοινωνικά στερεότυπα ξεπροβάλλουν και πάλι μέσα από απλές σκηνές καθημερινότητας. Πίσω από όλα ίσως κρύβεται η προβληματική σχέση του ατόμου με τη Μάνα, καθώς η σημαντικότερη «διαμόρφωση» του ατόμου γίνεται στα πολύ πρώτα χρόνια της ζωής του που, σύμφωνα με τα πλειοψηφικά συμπεράσματα των ανθρωπολογικών επιστημών αλλά και της ψυχολογίας και ψυχανάλυσης, ζει ως εξάρτημα του σώματος και του μυαλού της, (μιας και εκείνη έχει «διδαχθεί» από τη δική της μάνα ότι κάτι της λείπει…) Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα η Μητριαρχική Πατριαρχία, φορώντας ακόμα και φεμινιστικά ρούχα, συνεχίζει να πρωτοστατεί. Ο νέος χώρος στον 5ο όροφο της Μενάνδρου 47 επιλέχτηκε σημειολογικά για το νέο έργο. Ο χώρος μοιάζει με όροφο δημόσιας υπηρεσίας (Εφορίας κτλ.) και από τους θεατές που είναι σε καλή φυσική κατάσταση θα ζητηθεί να μην πάρουν το ασανσέρ αρχικά, αλλά να ανεβούν με τα πόδια στον 5ο όροφο του Πύργου… Εκεί, ο χώρος από δημόσια υπηρεσία θα μετατραπεί σε γραφείο συνοικεσίων, σε χώρους από τους οποίους πέρασε η Χωρομέτρης του Πύργου του Κάφκα αλλά και σε άλλους –απρόσμενους– χώρους…Πρόκειται για ένα ακόμα διαδραστικό έργο, κάποιες σκηνές του οποίου θα πραγματοποιούνται ή θα ολοκληρώνονται με τη συμμετοχή του κοινού. Για «το Μονόπετρο του Πύργου» έγινε ειδική ακρόαση στην οποία αναζητήθηκαν άνδρες που δεν είναι performers, και από ένα φάσμα ηλικιών μέσης ηλικίας (μεταξύ 40-60 χρονών) αλλά και επαγγελμάτων, ώστε να κυριαρχεί το στοιχείο του ακατέργαστου και αφτιασίδωτου ρεαλισμού και να συγχέονται τα όρια μεταξύ πραγματικού και αναπαραστατικού. Η «γυναίκα» στο έργο, που είναι ταυτόχρονα «πολλές» αλλά και «μία», ερμηνεύεται από τη μοναδική χορεύτρια Σάνια Στριμπάκου και την ίδια τη χορογράφο Μαρία Γοργία.

Σύλληψη/Χορογραφία/Σκηνοθεσία/Σκηνογραφία: Μαρία Γοργία,Ερμηνεία: Μαρία Γοργία, Θεοφάνης Καλεύρας, Παύλος Λαουτάρης, Νικολέττα Ξεναρίου, Γιάννης Σπανός, Σάνια Στριμπάκου, Κείμενα: Φραντς Κάφκα, Μαρία Γοργία, Διασκευή κειμένων: Μαρία Γοργία,Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης, Φωτογραφίες: Αγγελική Σβορώνου, Επιμέλεια κειμένου: Έφη Γιαννοπούλου, Υπεύθυνος επικοινωνίας: Άρης Ασπρούλης.

ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ

Παράσταση, Χώρος “Μπανγκλαντές 2016-2017, Αθήνα, Παραγωγή Αμάλγαμα.

“Μαθαίνουμε τους ανθρώπους να θυμούνται, δεν τους μαθαίνουμε ποτέ να μεγαλώνουν”.
Όσκαρ Ουάιλντ

Η γυναίκα της υπαρξιακής κρίσης του έργου «στην άκρη του βατήρα», άρχισε να ψάχνει στα βαθιά νερά της παιδικής ηλικίας. Οι ανωριμότητες της εποχής των μνημονίων, των δημοψηφισμάτων και των τιμωρητικών συμπεριφορών, άρχισαν να μοιάζουν με τις συμπεριφορές του ανήλικου-ενήλικα, του τραυματισμένου παιδιού που δε μπορεί παρά να τραυματίσει και εκείνο με τη σειρά του την επόμενη γενιά ή τους πιο οικείους του. Έχοντας ως πηγή έμπνευσης τα δικά μου παιδικά χρόνια και με λίγη παρέα τον Φρόιντ και την ευφυέστατη θεωρία του σε σχέση με τα στάδια ανάπτυξης του παιδιού και τον ναρκισσισμό, την Alice Miller που μιλά για τα απωθημένα τραύματα της παιδικής ηλικίας που δημιουργούν ανήλικες, προβληματικές συμπεριφορές στον ενήλικα, αλλά και τη διαπίστωση ότι οι ναρκισσιστικές διαταραχές αποτελούν την κύρια μάλλον πάθηση των τελευταίων δεκαετιών σύμφωνα με τον Κρίστοφερ Λας, άρχισε να δημιουργείται το νέο έργο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ.
Η αφήγηση είναι ένα μείγμα πραγματικότητας και fiction, ένα κράμα αποτελούμενο από το βιογραφικό μου, την πολιτικοκοινωνική πραγματικότητα και τη φαντασία. Σε ένα χώρο που νοερά μεταλλάσσεται σε διάφορες μορφές εσωτερικών χώρων (μπαρ, στούντιο συνεντεύξεων, σπίτι, αίθουσα διάσκεψης, νηπιαγωγείο, αίθουσα χορού και άλλα), μια γυναίκα παλιμπαιδίζει και παλινδρομεί, μαζί με άλλους ανήλικους-ενήλικες, ανάμεσα στη φαντασίωση και την πραγματικότητα, στη θολή εικόνα του εαυτού της και των άλλων, στο παιχνίδι και τη σοβαροφάνεια, στο υπερτροφικό Εγώ της και την αυτιστική της σχέση με τα Εγώ των άλλων. Το Υπερεγώ της δεν είναι παρά η άλλη εκδοχή του παιδικού ναρκισσισμού.

Το έργο περιέχει σκηνές διάδρασης με το κοινό, στο οποίο θα δίνονται οδηγίες και κατά τη διάρκεια των δράσεων του έργου. Οι θεατές καλούνται να τις ακολουθήσουν.

Σύλληψη/Χορογραφία/Σκηνοθεσία/Σκηνογραφία: Μαρία Γοργία, Ερμηνεία: Σάνια Στριμπάκου, Τίμος Ζέχας, Μυρτώ Δελημιχάλη, Μαρία Γοργία, Αποφθέγματα του Όσκαρ Ουάιλντ, Κείμενα: Μαρία Γοργία, Βοηθός χορογράφου: Μυρτώ Δελημιχάλη, Επιμέλεια ήχου: Μαρία Γοργία, Φωτογραφίες: Αγγελική Σβορώνου, Γιάννης Μισουρίδης, Υπεύθυνος επικοινωνίας: Άρης Ασπρούλης.

Στην άκρη του βατήρα

Σε ένα γυμνό χώρο που μεταμορφώνεται πότε σε σπίτι, πότε σε πασαρέλα, πότε σε γιαπωνέζικο λουτρό και πότε σε ατμόσφαιρα από έργο του Μπέκετ, πότε σε μπαρ, μια γυναίκα κολυμπά ανάμεσα στις δοξασίες της, στις αντιφάσεις της, στην αναποφασιστικότητά της και στα αδιέξοδα που, κατά κύριο λόγο, η ίδια δημιουργεί στον εαυτό της. “Με όση λογική της απομένει συλλογίζεται λάθος», όπως λέει ο Μπέκετ στο έργο του «Συντροφιά». Πρόκειται για μια γυναίκα του σήμερα, η οποία στέκεται μετέωρη ανάμεσα σε επίμονα, αναπάντητα ερωτήματα και φόβους, αλλά ταυτόχρονα για το πιο προσωπικό μου έργο. Η κρίση μου είναι καταρχάς υπαρξιακή, αλλά ταυτοχρόνως κοινωνική, οικονομική, πολιτική, αξιακή, ηλικιακή. Θραυσματικές σκηνές, που αρχικά φαίνονται να αναφέρονται σε διαφορετικές προσωπικότητες γυναικών, συμπληρώνουν ένα αντιφατικό και πολύμορφο παζλ μιας γυναίκας που βρίσκεται στο μεταίχμιο.
Το έργο περιέχει σκηνές διάδρασης με το κοινό.

Σύλληψη/Χορογραφία/Σκηνοθεσία/Σκηνογραφία: Μαρία Γοργία,Ερμηνεία: Σάνια Στριμπάκου, Συμμετέχει: Τίμος Ζέχας, Κείμενα: Σάμιουελ Μπέκετ, Χάινερ Μύλλερ, Μαρία Γοργία, Σάνια Στριμπάκου, Βοηθός χορογράφου: Μυρτώ Δελημιχάλη, Επιμέλεια ήχου: Γιάννης Μισουρίδης, Φωτογραφίες: Αγγελική Σβορώνου, Γιάννης Μισουρίδης. Παραγωγή: Ομάδα Χορού Αμάλγαμα.

στην τραμπάλα

Μετά την επιτυχία του έργου “Το στρώμα” (Six Dogs 2012), και του έργου “Κρυμμένη στους Ελαιώνες” (Φεστιβάλ Αθηνών 2012), η ομάδα χορού Αμάλγαμα συνεχίζει να εμπνέεται και να δημιουργεί με γνώμονα την πολιτικοκοινωνική πραγματικότητα. Το νέο έργο “στην τραμπάλα” αποτελεί τη συνέχεια των 2 προηγούμενων, καθώς εκκινεί από το “σήμερα” και προσανατολίζεται προς το κοντινό “αύριο” του ελληνικού κυρίως, αλλά και παγκόσμιου γίγνεσθαι.

Ένας άντρας και μια γυναίκα δρουν και συνυπάρχουν σε ένα χώρο όπου πρωταγωνιστές είναι ένα πλήθος εξαρτημάτων ηλεκτρονικής τεχνολογίας. Είναι πρεκάριοι (the pracariat). Η επισφάλεια, το άγχος,ο φόβος, ο θυμός, η μνησικακία, η βραχυπρόθεσμη σκέψη, το πλεόνασμα πληροφορίας και η έλλειψη αυτοπροσδιορισμού σε όλους τους τομείς της ζωής τους, τους φθείρει σωματικά, ψυχικά, πνευματικά. Η «κόλαση απουσίας εγγυήσεων» (Guattari and Negri) άλλοτε τους θυμώνει επίμονα και άλλοτε τους μαραζώνει. Ορισμένοι θεωρητικοί προτείνουν σαν αντίδοτο τη σιωπή. Για παράδειγμα, ο Ζιλ Ντελέζ αναφέρει: «Το πρόβλημα δεν είναι πλέον να κάνουμε τους ανθρώπους να εκφραστούν, αλλά να διασφαλίσουμε μικρά κενά μοναξιάς και σιωπής, στα οποία θα μπορούσαν ενδεχομένως να βρουν κάτι να πουν». Παρότι ο πρωταρχικός ιστός πηγάζει κατά κύριο λόγο από το βιβλίο « Να πάρουμε τη Σκυτάλη-Διακήρυξη» των Χαρντ και Νέγκρι, και κατά δεύτερο λόγο από το “The Precariat: The New Dangerous Class” του Guy Standing, και το «Ευάλωτη Ζωή» της Τζούντιθ Μπάτλερ, το νέο έργο «στην τραμπάλα”, εστιάζει κυρίως στην ανάδειξη του προβλήματος αφήνοντας ένα ανοιχτό παράθυρο ως προς την πρόταση λύσης αυτού. Η σύνθεση του κυρίαρχου σκηνικού αντικειμένου (εξαρτήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών αλλά και ολόκληρα κομμάτια υπολογιστών, και λοιπά μέσα επικοινωνίας ),της κίνησης, του λόγου, της εικόνας (βίντεο) και του ήχου δημιουργούν ένα σπονδυλωτό, χοροθεατρικό έργο που στοχεύει στον δημιουργικό προβληματισμό και την κριτική σκέψη.

Σύλληψη/Χορογραφία/Σκηνοθεσία/Σκηνογραφία: Μαρία Γοργία, Ερμηνεία: Σταύρος Αποστολάτος, Σάνια Στριμπάκου, Κείμενα: Αλέξανδρος Κιουπκιολής, Αυτοσχέδια Κείμενα: Σταύρος Αποστολάτος, Σάνια Στριμπάκου, Μαρία Γοργία, Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης, Κοστούμια: Σταύρος Αποστολάτος, Κατασκευές: Ιωάννα Σιβίτη, Μουσική Επιμέλεια-Σύνθεση: Μανώλης Μανουσάκης,Βίντεο: Βάνα Κωσταγιόλα, Περικλής Μαθιέλλης, Μαρία Γοργία.