Όπως αναπνοή στο τελείωμα της

Σε έναν τόπο αλλόκοτο, στον οποίο έχει επέλθει μια τρομερή καταστροφή, σαν σε δαντικό τοπίο, και σύντομα θα έρθει το τέλος, σε έναν τόπο πραγματικό στον οποίο τα αδιέξοδα της πραγματικότητας υπερμεγεθύνονται, εκεί ένας άνδρας ονειροβατεί ανάμεσα στη φαντασία και στην πραγματικότητα… Μοναδικά αντικείμενα, μερικές σκάλες· μοναδικά πλάσματα, κάποια (γυναικεία;) σώματα τα οποία έχουν υποστεί μεγάλη ψυχοσωματική φθορά και αγωνίζονται μάταια να βρουν διέξοδο. Κάποιες στιγμές του ονείρου μοιάζουν με κακής αισθητικής φαρσοκωμωδία. Το έργο είναι εμπνευσμένο από το έργο του Samuel Beckett Le Depeupleur [Αυτοί που έχουν χαθεί] σε μετάφραση του Θωμά Συμεωνίδη.

Σύλληψη/Χορογραφία/Σκηνοθεσία: Μαρία Γοργία, Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης, Αποσπάσματα από το έργο του Samuel Beckett Le Depeupleur σε μετάφραση του Θωμά Συμεωνίδη “Αυτοί που έχουν χαθεί, Κείμενα: Μαρία Γοργία με τη δημιουργική συμμετοχή του Αλέξανδρου Βαρδαξόγλου, Μουσική: Μανώλης Μανουσάκης, Ludwig van Beethoven Sonata Moonlight, Σκηνικά-κοστούμια: Μαρία Γοργία,Κατασκευή μάσκας: Απόστολος Καρακατσάνης, Βοηθός παραγωγής: Στέλλα Ατζέμη, Επικοινωνία τύπου: Μαρία Κωνσταντοπούλου, Πρωταγωνιστεί ο Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Ερμηνεύουν: Φοίβη Αλεξιάδη, Δίρφυ Γιατζουζάκη, Μυρσίνη Πετρούτσου. Φωτογραφίες: Αγγελική Σβορώνου, Βαγγέλης Αγγελάκης, Παναγιώτης Λάμπρου, Γιώργος Μαρινάκης.